|
poniedziałek, 16 lutego 2009 14:24 |
LADY’S SECRET
„She was known as the Iron Lady.
It was a title she earned by showing up every day
and by not dodging anyone.
She was a fierce little filly, not big or imposing,
just a true competitor, ready at the bell". *
(Trener D. Wayne Lukas o Lady’s Secret)
(alonsostudio.com)
Lady’s Secret przeszła do historii wyścigów dzięki swojej niezwykłej wytrzymałości. W okresie obejmującym trzy lata i dwa miesiące ścigała się aż 45 razy - odniosła 25 zwycięstw, dziewięć razy była druga i trzy razy trzecia. Tylko podczas ośmiu wyścigów zajęła niepłatne miejsce. Lady lubiła biegać z przodu, lubiła wygrywać, a każdą przegraną odbierała jako afront, osobiście ją znieważający. W wyścigowej karierze Lady’s Secret w najbardziej niesamowity sposób zapisał się rok 1986. Wtedy to, ta zadziwiająca i pełna wdzięku klacz stworzyła jeden z najwspanialszych sezonów w historii wyścigów. Podróżowała od Kalifornii do Nowego Jorku, dominując nad klaczami i mając dość siły, aby stawić czoła najlepszym koniom w kraju.
W dodatku uhonorowano ją najważniejszym tytułem, rzadko przyznawanym klaczom, została Koniem Roku. Nic dziwnego, że osiągnęła to wszystko, skoro jej ojcem był legendarny Secretariat.
Prawdziwa córeczka tatusia.
(racingmuseum.org)
Matką Lady’s Secret byla Great Lady M. – zdrowa sprinterka z sercem do walki, zwyciężczyni siedmiu gonitw typu „stakes”. Jej właściciel i trener D. Wayne Lukas zauważył, jak dużo swojego zdrowia i swojej siły przeniosła na córkę. Wspominał: „Pomyślałem, że Secretariat powinien być kojarzony z szybkimi klaczami... Według mnie oni za często kojarzą go z klaczami o typie klasycznym. Pomyślałem, że powinno się go kojarzyć do szybkości”. Dlatego też zalecił hodowcy Robertowi H. Spreen wysłać swoją Great Lady M. do Secretariata.
Lady’s Secret przyszła na świat 8 kwietnia 1982 roku na farmie Lukasa w Norman w Oklahomie.
Była najsławniejszym koniem urodzonym w tym stanie i stała się prawdziwą Duma Oklahomy.
Lukas sprzedał ją Eugene i Joyce Klein. On sam został jej trenerem, przebywała więc w jego stajni w Nowym Jorku. Przez całą karierę Lady’s Secret miała ośmiu dżokejów, wśród których wyróżniło się trzech: Chris McCarron, Jorge Velasquez i Pat Day (jej regularny jeździec). Córka wielkiego Secretariata nie wyglądała imponująco i jeśli chodzi o wygląd, w niczym nie przypominała swojego sławnego taty.
Była siwa, mała, wręcz filigranowa (mierzyła 154cm i ważyła 950 funtów). Sprawiała wrażenie delikatnej
i kruchej. Nic bardziej mylnego. Posiadała siłę i wytrzymałość, odwagę i nieustępliwość, oraz prawdziwą determinację. No i była niezwykle szybka. Tymi cechami przez cały czas udowadniała czyją jest córką
i czyją wierną kopią. I właśnie te cechy pozwoliły jej pędzić jak maszyna przez cały kraj i zarobić na reputację najtwardszej damy wyścigów. Nazywano ją Iron Lady, czyli Żelazna Dama. Pomimo tego, Lady nigdy nie wydawała się być usatysfakcjonowana swoimi osiągnięciami i zawsze robiła więcej niż była taka potrzeba. Wayne Lukas wspominał wyścigowe początki swojej małej klaczy: „Ona była niesamowicie ambitna. We wczesnej fazie jej kariery nie sądziliśmy, że ma potencjał supergwiazdy. Właściwie nie byliśmy nawet pewni, czy może osiągnąć status zwyciężczyni stakes... Ale ona była bardzo, bardzo twarda i naprawdę zdrowa”.
(pbs.org)
Początkowo jednak, nikt nie wierzył w małą Lady’s Secret, aż do wiosny 1985 roku, kiedy to rozbłysła wielkim talentem. W wieku dwóch lat siwa klacz startowała, aż osiem razy wygrywając przy tym trzy wyścigi. Zadebiutowała 21 V 1984 roku w Belmont Park. Jechał na niej Angel Cordero. Wyrwała do przodu, ale na prostej dołączyła do niej inna klacz i obie równocześnie osiągnęły linię finiszową. Wynik pozostał nierozstrzygnięty. Dla Lady to był dopiero początek jej długiej drogi. Kolejne dwa wyścigi przegrała.
W tych trzech gonitwach zaprezentowała szybkość oraz miłość do biegów frontowych. Natychmiast też objęła prowadzenie w następnym wyścigu, w Wavy Waves Stakes w Hollywood Park i wygrała o 1 ½ długości. Było to pierwsze z jej 22 zwycięstw w gonitwach typu „stakes”. Tego roku ścigała się jeszcze cztery razy. 9 XI w Hollywood Park odbył się jej finałowy i zwycięski start w Moccasin Stakes. Swoje dotychczasowe biegi Lady’s Secret potraktowała jako rozgrzewkę przed kolejnymi, czekającymi ją wyzwaniami na torze.
(bp3.blogger.com)
Trzyletni sezon Lady’s Secret liczył „tylko” 17 startów. Na początku roku Lukas wysłał ją na tor Bay Meadows w Północnej Kalifornii, gdzie 5.01 wygrała o 4 długości the Hail Hilarious Stakes (6 furlongów – ok.1200m.). Tydzień później, na tym samym torze i na tym samym dystansie, wzięła udział w Determine Stakes, lecz tym razem przeciw ogierom. Przegrała tylko o szyję. Tej zimy w Kalifornii Lady’s Secret miała jeszcze dwa starty: Ynez Stakes i Vallejo Stakes, obydwa przegrała. Następnie wysłano ją na wschód, najpierw do Oaklawn Park w Arkansas, gdzie o 5 długości wygrała Prima Donna Stakes (6 furlongów).
Od IV do X przebywała w Nowym Jorku. Była druga w Prioress Stakes na Aquedukcie i czwarta w Comely Stakes w Belmont Park. Aby ją pokrzepić i żeby nabrała do siebie większego zaufania Lukas wybrał dla niej trzy wyścigi, które nie były gonitwami "stakes" i które wygrała: Bowl of Flower (Belmont), Regret Handicap (Monmouth Park, NJ) i Rose (Belmont).
Kolejnym występem Lady’s Secret był Test Stakes w Saratodze (7 furlongów), gdzie zmierzyła się z silną stawką klaczy, w tym z Mom’s Command. Jechał na niej Jorge Velasquez.
Test Stakes: http://www.youtube.com/watch?v=kYhiZV4P_vY&feature=related
Tu zastosowano taktykę inną niż dotychczas. Lady’s Secret pozwoliła swojej rywalce biec z przodu, po czym na ostatnim zakręcie przyspieszyła i wygrała o 2 długości w czasie 1: 21 i 3/5.
W ten sam sposób, osiem dni później, w Ballerina Stakes (7 furlongów) Lady pokonała starsze klacze.
Ballerina Stakes: http://www.youtube.com/watch?v=lm_oM-RVd0A&feature=related
Nadszedł czas na najdłuższy dystans – jednomilowy Maskette Stakes w Belmont Park (obecnie wyścig Go For Wand i odbywający się w Saratodze). Lady’s Secret, znów pod dżokejem Velasquezem, pokonała silną stawkę klaczy o 5 i ½ długości w czasie 1: 34 i 4/5.
Moskette Stakes: http://www.youtube.com/watch?v=BSr4ngUwjUc&NR=1
Następnie skierowano ją na Ruffian Handicap (1 i 1/8 mili), który 22 IX wygrała o 4 długości, znów z bardzo dobrymi klaczami, niosąc 116 funtow.
Ruffian Handicap: http://www.youtube.com/watch?v=PQ0vcRIQscA&NR=1
Przed Breeders’ Cup Lady wzięła jeszcze udział w Beldame Stakes w Belmont (1 i ¼ mili; w 1988 roku wyścig skrócono do 1 i 1/8 mili). Velazquez jedynie nią sterował a ona, niosąc 118 funtów, z całą swą mocą przeistoczyła się we „frontowo biegnącą maszynę” i wygrała o 2 długości, w czasie 2: 03 i 3/5.
Beldame Stakes: http://www.youtube.com/watch?v=ItdBelaAx8Q&feature=related
I w ten sposób, wygrywając Maskette, Ruffian i Beldame, Lady’s Secret odniosła pełne zwycięstwo w jesiennej „Triple Crown” dla klaczy w Nowym Jorku.
(barbaralivingstoun.com)
Zarówno trener, jak i właściciel, zastanawiali się nad Breeders’ Cup Classic. „Myślelismy o deszczu, który zapowiadano”, mówił Lukas. „Sądziliśmy, że jeśli zacznie padać, to Lady’s Secret ma szanse wygrać.
Ona lepiej biega po błotnistym torze i wysłanie jej na prowadzenie w błocie, przeraziłoby konie”.
Deszcz jednak nie spadł, dlatego Lady wzięła udział w Breeders’ Cup Distaff (1 i ¼ mili; obecnie Ladies’ Classic). Niestety, Aqueduct tego dnia nie był torem dla frontowych biegaczy, więc przybiegła druga (wygrała Life’s Magic, jej koleżanka ze stajni). Ostatnim wyścigiem Lady’s Secret tego roku był La Brea Stakes (7 furlongów) na torze Santa Anita, gdzie Jorge Velasqueza zastąpił, jej drugi dżokej, Chris McCarron. Wyścig ten przegrała zaledwie o pół długości.
Lady’s Secret w tym jednym sezonie zarobiła $994 349. Z jej siedemnastu wyścigów, dziesięć razy była pierwsza, włączając osiem wygranych gonitw z rzędu, pięć razy była druga i raz czwarta. Pomimo swoich osiągnięć nie została nazwana Czempionem Trzyletnich Klaczy. Ten honor przypadł Mom’s Command, która zwyciężyła w letniej „Triple Crown” dla klaczy w Nowym Jorku i wygrała siedem z dziewięciu wyścigów „stakes”. Nagrodę dla starszych klaczy zdobyła Life’s Magic. Lukas tylko skomentował: „Cały czas uważam Lady’s Secret za najlepszego trzyletniego konia [będącego] w treningu”. Tymczasem Żelazna Dama była gotowa na „prawdziwą kampanię wojenną” w przyszłym roku.
(championsgallery.com)
Nadszedł 1986 rok i czteroletnia Lady’s Secret rozpoczęła swój „niszczycielski” sezon.
Współzawodniczyła na pięciu różnych torach i znów rozegrała dużą ilość wyścigów. Wygrała dziesięć z piętnastu startów, wszystkie jej zwycięstwa były wyścigami typu „stakes” (w 1944 roku Twilight Tear i rok później Busher wygrały po dziewięć gonitw „stakes”). Wśród zwycięskich biegów Lady’s Secret, aż osiem było pierwszego stopnia. Od 1973 roku, od kiedy zaczęto stopniować gonitwy, żaden koń nie wygrał tak wiele pierwszo-stopniowych wyścigów w jednym sezonie. Poza tym Lady’s Secret trzy razy była druga, a dwa razy trzecia, ani razu nie znalazła się poza płatnym miejscem. Cztery razy ścigała się przeciw ogierom, nigdy nie finiszując gorzej niż na trzeciej pozycji. Zdobyła też najbardziej prestiżowe tytuły i zarobiła $1 871 053. Wiadomo, córka Secretariata. I klacz, która „nigdy nie miała dnia wolnego”.
Jak podkreślił trener Wayne Lukas: „Nie ma w tym absolutnie żadnego klamstwa. Od dnia, kiedy założyliśmy jej wędzidło i była gotowa na przyjęcie jeźdźca, ona nigdy nie opuszczała terenu wyścigów. Zawsze była na torze wyścigowym, zawsze w treningu”. Lady była zadziwiająco zdrowa, dokładnie tak, jak jej sławny tatuś. W przeciwieństwie do coraz słabszych koni wyścigowych, hodowanych w latach osiemdziesiątych, mała klacz nigdy nie miała kłopotów ze zdrowiem, żadnego problemu z nogami, „a kiedy koń czuje się dobrze, to też biega dobrze”. Będąc w boksie, w momencie, kiedy tylko usłyszała czyjeś kroki, zaczynała podskakiwać i cieszyć się jak dziecko, dopominając się wyjścia i przejażdżki. Lukas wspominał: „Nigdy nie byłem w pobliżu konia, który tak bardzo cieszył się z możliwości opuszczenia boksu jak ona to robi. Spotyka ciebie w drzwiach. Jest jak dziecko w czasie przerwy pomiędzy lekcjami”.
(racingmuseum.org)
Swój sezon Lady’s Secret rozpoczęła od zwycięstwa w trzech gonitwach typu „stakes” na torze Santa Anita w Kalifornii: El Encino (1 i 1/16 mili), La Canada (1 i 1/8 mili), które pod dżokejem McCarronem, wygrała prowadząc od startu, oraz Santa Margarita Invitational Handicap (1 i 1/8 mili) pod Jorge Velasquezem, jej nowojorskim dżokejem. Po tym biegu Velasquez zauważył: „Zwykle koń zdobywa szczyt i wtedy zaczyna spadać. Ale ona staje się coraz lepsza”. W następnym wyścigu, 16 IV w Apple Blossom Handicap w Oaklawn Park (1 i 1/16 mili) Lady przybiegła druga, przegrała tylko o szyję. Niosła tam wagę liczącą,
aż 127 funtów, dwa razy więcej niż w czasie poprzedniego startu i o 8 funtów więcej niż zwyciężczyni tego biegu. Po tej gonitwie Velasquez powiedział: „Możecie sobie wyobrazić małą klacz niosącą tak dużą wagę tak pomyślnie? Osiem funtów różnicy pobiło Lady’s Secret". 17 V Lady wzięła udział w Shuvee Handicap w Belmont (1 i 1/16 mili). Po raz pierwszy jechał na niej Pat Day (do końca sezonu, oprócz jednego wyścigu, jej regularny jeździec). Wygrali o 3 i ½ długości pokonując mocną stawkę klaczy. To jej łatwe zwycięstwo ośmieliło Lukasa do wystawienia jej przeciw koniom w jednomilowym Metropolitan Handicap w Belmont,
i to już ... dziewięć dni później. Przyznano jej wagę 120 funtów. Lady’s Secret stawiła czoła siedmiu rywalom, w tym Turkomanowi. Choć długo prowadziła, ostatecznie ukończyła bieg jako trzecia. Zaledwie odzyskała oddech, a Lukas wprowadził ją 8 VI do Hemstead Handicap (1 i 1/8 mili). Przyznano jej wagę 128 funtów. Poprzedni wysiłek dał się jej we znaki i przybiegła druga, pokonana o 6 długości. Następnym wyścigiem Lady był Molly Pitcher Handicap w Monmouth Park w New Jersey (1 i 1/16 mili), jedyny wyścig niepierwszo-stopniowy w tym roku od wyścigu El Encino. Cały czas prowadziła i wygrała o ponad 6 długości.
I wreszcie nadeszło zwycięstwo z ogierami. 2 VIII Lady’s Secret ponownie spotkała się z silną stawką starszych koni, tym razem w Whitney Handicap w Saratodze (1 i 1/8 mili). Deszcz sprawił, że tor był błotnisty i „niechlujny”, ale mała klacz nie dbała o to. Biegła w swój zwykły frontowy sposób i pierwsza przekroczyła linię finiszową z przewagą 4 i ½ długości. Była pierwszą klaczą, która zwyciężyła w Whitney od Gallorette w 1948 roku.
Whitney Handicap: http://www.youtube.com/watch?v=C0izERSKRBs&NR=1
Dwa tygodnie później Lady’s Secret wzięła udział w Philip H. Iselin Handicap w Monmouth Park (1 i 1/8 mili), na błotnistym torze i znów przeciw ogierom. Biegł tam jej najgroźniejszy przeciwnik Precisionist. Lady długo biegła pierwsza, jednak na finiszu musiała oddać prowadzenie, co zrobiła bardzo niechętnie. Ostatecznie skończyła jako trzecia.
(goto4wings.com)
30 VIII, ta niezmordowana klacz, wciąż nie dając za wygraną, po raz kolejny spotkała się z „końmi”, również z Precionistem, tym razem w Woodward Stakes w Belmont Park (1 i 1/8 m). Na Lady’s Secret jedyny raz w tym roku jechał Angel Cordero. Wyścig wygrał jednak Precionist o 4 i ¾ długości, Lady zaś była druga. Pomimo tego wysiłku trener nie zmienił jej rozkładu „zajęć” i już tydzień później, znów pod swoim stałym dżokejem, siwa klacz wystartowała w jednomilowym Maskette Stakes, gdzie niosła wagę 125 funtów i... wygrała. I to aż o 7 długości! W dodatku, czasem 1: 33 i 2/5 ustanowiła najszybszą milę, jaką kiedykolwiek biegły klacze w Belmont. Piętnaście dni później Lady’s Secret przypieczętowała swoją reputację jednej z najlepszych klaczy wszech czasów, fantastycznym i druzgocącym zwycięstwem ośmiu długości w Ruffian Handicap w Belmont Park (1 i 1/8 mili). W dodatku dźwigała największy, do tej pory, ciężar – 129 funtów! W tym wyścigu, czasem 1: 45 i 3/5, ustanowiła rekord „stakes”. Jak stwierdził jej trener: „Oni powinni obrązowić Lady’s Secret i postawić ją obok jej tatusia [Secretariata] na padoku.
Ona po prostu zapiera dech. Jest nieprzewidywalna, intrygująca i szokująca”. Trzy tygodnie później, zwyciężając w Beldame Stakes (1 i ¼ m), Lady’s Secret po raz drugi zdobyła jesienną „Triple Crown” klaczy. Pat Day powiedział o niej: „Jest bardzo współzawodniczącym koniem. Jak tylko inne konie zbliżają się do nas, wtedy ona wyrywa do przodu”.
(pro.corbis.com)
Następny był Breeders’ Cup Distaff. 1 XI na torze Santa Anita w Kalifornii, przed prawie siedemdziesiecio-tysieczną widownią Lady’s Secret błyskawicznie objęła prowadzenie, i już go nie oddając, odniosła wielkie zwycięstwo. Wygrała o 2 i ½ długości w czasie 2: 01 i 1/5.
Breeders' Cup Distaff: http://www.youtube.com/watch?v=sO5mSHDrOfo
Teraz, z wielką niecierpliwością, czekano tylko na ostateczną decyzję, kto otrzyma tytuł Konia Roku.
Rozpoczęła się kampania „wyborcza” o ten najbardziej zaszczytny z tytułów. Eugene Klein mówił o Lady’s Secret: „Ona jest najlepszym koniem, jaki kiedykolwiek biegał. Nie ma innego Konia Roku.” Wayne Lukas powiedział: „Koń Roku musi zrobić coś nadzwyczajnego. Ta klacz wygrała jesienną Triple w Nowym Jorku w ciągu dwóch lat z rzędu. W Maskette biegła szybszą milę niż jakakolwiek klacz w Belmont. Następnie, dwa tygodnie później, niosąc wagę 129 funtów wygrała Ruffian Stakes. Ustanowiła rekord biegnąc siedem wyścigów „stakes” w siedmiotygodniowym okresie w sierpniu i we wrześniu. Zapytajcie zespół handikaperów, czy są w stanie znaleźć lepszego konia”. Pat Day opisał Lady, jako najlepszego konia, na jakim kiedykolwiek jechał, nazywając ją „znakiem konsekwencji przez cały rok”. Głos zabierali też właściciele i trenerzy Precisionista i Turkomana, koni również pretendujących do tej najbardziej upragnionej nagrody. Podkreślano, że Precisionist dwa razy zwyciężył z Lady’s Secret, a przeciw siwej klaczy wysunięto zastrzeżenie, że nie zdołała ona jednak pokonać najlepszych koni swojej generacji. Przez to też, co poniektórzy obserwatorzy uważali, że Lady nie zasłużyła na ten tytuł tak jak Turkoman
i Precisionist. Jeff Lukas, syn i asystent trenera, odpowiedział tylko: „Rekord Lady’s Secret mówi za nią”. Natomiast trener Lukas wszystkim wątpiącym zamknął usta komentarzem: „Gdyby te konie spróbowały zmierzyć się z takim harmonogramem treningów i wyścigów, jaki ona zniosła, to nigdy by tego nie przeżyły”. Doceniono, że cały sezon małej klaczy był trudną i ciężką kampanią, że to była prawdziwa „Rocky Campaign”. Poza tym, „dobitne i wyraźne zwycięstwo Lady w Distaff przeciwstawiono porażce Precisionista i Turkomana w Classic.”
Na Konia Roku wybrano ją.
(pro.corbis.com)
Lady’s Secret "wyścigowy brylant", znajduje się wśród zaledwie dziewięciu klaczy, którym oficjalnie przyznano to zaszczytne wyróżnienie. Oprócz tego, ogłoszono ją Najlepszą Starszą Klaczą.
Niestety, w następnym sezonie Lady’s Secret nie zachowała takiej świetnej formy. W 1987 roku ścigała się pięć razy. Pierwszy jej start miał miejsce w Gulfstream Park w Donn Handicap, szósty raz przeciw „koniom”. Choć dłuższy czas prowadziła, jednak ostatecznie przybiegła, aż o 32 długości za zwycięzcą.
Po tej gonitwie Wayne Lukas dał jej trzy miesiące przerwy. Następnie, wystawił ją do wyścigu „allowance” w Monmuth Park. Był to jej pierwszy, tego typu bieg, który zresztą wygrała. Z kolei siwa klacz zajęła drugie miejsce w Molly Pitcher Handicap (najlepszym swym wyścigu w tym roku). Siedemnaście dni później przybiegła pierwsza w kolejnej gonitwie „allowance”. Było to jej już ostatnie zwycięstwo.
Pod Chrisem McCarronem, 10 VIII w Saratodze, Lady’s Secret wystartowała w następnym wyścigu „allowance”. Swoim zwyczajem wystrzeliła pierwsza, ale już po pierwszym zakręcie... odmówiła dalszego biegu. McCarron wstrzymał ją. Po tym biegu powiedział: „Zachowywała się tak, jakby chciała wrócić do stajni zamiast być na torze”. Nowojorscy stewardzi zdecydowali, że klacz musi najpierw udowodnić, że potrafi ukończyć bieg, zanim pozwolą jej wziąć udział w następnym wyścigu. Wcześniej Lukas planował wystawić Lady w John A. Morris Handicap, zamiast tego, ogłosił zakończenie jej kariery.
Lady’s Secret odeszła z wyścigów w wieku pięciu lat. Była wiodącą klaczą w Ameryce Północnej, na 45 biegów wygrała 25, w tym aż 22 wyścigi typu „stakes”, zarobiła $3 021 325.
Po zakończeniu kariery sprzedano ją do Fares Farm w Lexington w Kentucky, następnie klacz kupili John i Kim Glenney z Kalifornii. Lady’s Secret urodziła jedenaście źrebaków, jednak żadne z dzieci nie dorównało swojej dzielnej mamusi, tylko czworo z nich zwyciężało.
Ironią losu pozostaje fakt, że choć córki Secretariata rodziły wybitne konie wyścigowe, to dzieci najlepszej z jego córek nie odniosły żadnych większych sukcesów na torach wyścigowych.
(barbaralivingstone)
4 III 2003 roku w Valley Creek Farm w Valley Center w Kalifornii Lady’s Secret nagle zakończyła życie
z powodu komplikacji poporodowych.
Jeszcze w 1992 roku Lady’s Secret wprowadzono do National Museum of Racing and Hall of Fame.
Na jej cześć, w Kalifornii na torze Santa Anita Park w Arkadii odbywa się Breeders’ Cup Handicap.
Jej imieniem nazwano prywatną drogę na ranczo w Santa Fe w Kalifornii oraz kawiarnię w Monmouth Park w New Jersey.
Na liście 100 Najwybitniejszych Koni XX wieku, opublikowanej przez Blood-Horse Magazine,
Lady’s Secret uszeregowana została na 76 miejscu.
(barbaralivingston.com)
* Dała się poznać jako Żelazna Dama.
Ten tytuł zarobiła pokazując się każdego dnia
i nie przez unikanie kogokolwiek.
Była pełną zapału małą klaczą, niedużą i nieokazałą,
po prostu prawdziwą zawodniczka, gotową na dzwonek.
(Trener D. Wayne Lukas o Lady’s Secret)
Tłumaczenie i opracowanie Katarzyna Gaworek
Opracowanie graficzne Nova-Racing
BIBLIOGRAFIA:
Women of the Year - Ten Fillies who achieved Horse Racing’s Highest Honor. The Blood-Horse, Lexington, Kentucky, 2004.
Rozdz. - Lady’s Secret, str. 149-168 i 197-199.
Thoroughbred Champions. Top 100 Racehorses of the 20th Century The Blood-Horse, Inc. Lexington, Kentucky, 1999. Str.200-201
Wikipedia, Lady’s Secret
http://en.wikipedia.org/wiki/Lady's_Secret
A Swell Dame Wins The Beldame
http://vault.sportsillustrated.cnn.com/vault/article/magazine/MAG1065361/index.htm
Thoroughbred Champions – Championing the Horse & the Sport, Lady’s Secret
www.thoroughbredchampions.com/biographies/ladyssecret.htm
|
Dodaj komentarz
|
|
|
